10 juni: Würzburg stadswandeling

Gistermiddag zijn we al door de stad gekomen. Het zag er zo gezellig uit, dat we vanochtend nog even terug zijn gegaan, om nog een keer zonder fiets door de stad te wandelen. De fiets gestald bij een Biergarten aan de Main. Daar hebben we uitgebreid geluncht, om vervolgens 's middags weer op de fiets te stappen. 

9 juni: Sinntal en Main Radweg

Tot Wurzburg

8 juni: Hanautal, Fulda en Rhön

Barockstadt Fulda

7 juni: s ochtends regen, s middags buien

Koude en natte start vanaf de Fulda Schleiffe, na Bad Hersfeld afwisseling zon en buien. Doorsteek naar het dal van de Hanau.

6 juni: schuilen langs de Weser en de Fulda

Met tussenstop bij Starbucks in Kassel

5 juni: door het Teutoburger Wald

Vandaag ging het behoorlijk op en neer...

4 juni - van Münster naar Schloss Holte Stuckenbrock

Door de landgoederen van het Münster land

Vakantie 2017 - 3 juni - de eerste dag, van Enschede naar Münster

Vandaag is de zomervakantie voor Janine en mij begonnen. We gaan 3 weken met de tandem langs de Duitse "Radfernwege" zwerven. De globale richting is de Bodensee. Maar we zien wel of we daar komen. Eerst fietsen we naar het oosten langs de D3 (zie kaartje). Bij Hoxter (aan de Weser) nemen we vervolgens de D9 in zuidelijke richting.

Vanochtend zijn we met een rechtstreekse trein vanuit Woerden naar Enschede gereden. Daar zijn we op de fiets gestapt, om een paar kilometer verderop, gelijk over de grens, een lunch break te maken bij Irene in Epe (D). Nadat Irene ons  haar scootmobiel had laten zien vertrokken we richting Münster (om daar de D3 op te pakken).

Het verbindingsstukje van Enschede naar Münster had ik met de digitale fietsroute planner van Nordrhein Westfalen gemaakt. Dat leverde een bijzondere route op. De eerste 10 kilometer tot Ochtrup verliepen over de vluchtstrook van de Bundesstrasse (wel officieel fietspad); saai maar snel. Daarna ging de route juist over kleine binnendoor wegen verder, vaak onverhard, soms bijna singletrack met mtb karakter. Een leuke manier om naar Münster te fietsen!

Slotrit Villajoyosa - Torremanzanas / La Torre de les Maçanes en de kust

Rik is vandaag weer naar Nederland vertrokken. Linda en ik hebben nog een extra dag die we graag fietsen ;-) We zijn eerst omhoog gefietst langs de afdaling van gisteren. Dat was weer 30 km klimmen tot zo'n 1000 meter hoogte, maar deze route verliep veel minder geleidelijk en was met enkele steile passages een stuk pittiger. Ook stond er vandaag een frisse wind die het erg koud maakte. We waren erg blij met een koffiestop binnen, naast de warme kachel. Vanwege de kou besloten we niet door de bergen verder te rijden, maar af te dalen en langs de kust terug te fietsen. Daar was het inderdaad minder fris. En we sloten deze schitterende fietsweek af met een glas bier in de zon aan het strand.

Rondrit Villajoyosa - Port de Tudons en Port de Benifallim

Ons hotel in Villajoyosa ligt direct aan het strand. Als je vanaf het hotel de bergen in trekt gaat het per definitie omhoog. Vanochtend ging dit heel mooi geleidelijk: de route voerde 30 km lang constant langzaam stijgend naar de Port de Tudons op 1030 km hoogte. Twee jaar geleden hebben we deze col vanaf de andere kant beklommen. Boven aan de col is een driesprong. En hoewel we alle drie de route op de GPS hebben geladen ging het toch mis: Linda en Rik daalden af naar Alcoleya en ik naar Penaguila. Dat ontdekten we pas toen we weer beneden waren. Gelukkig bleken beide dorpjes niet ver uit elkaar aan dezelfde kant van de berg te liggen. Rik en Linda konden na een klein stukje doorfietsen de route in Penaguila zonder extra klimwerk weer oppakken. Het is vandaag overigens flink afgekoeld: gefietst met beenpijpen en beenstukken. Morgen neem ik handschoenen en wind/regenjack mee!

Etappe Muro - Villajoyosa

Na 2 ritten rond Muro stond vandaag weer een verbindingsetappe op het programma. Rik moest zijn auto verplaatsen, daarom kon hij niet met ons mee fietsen. Van Muro in het binnenland voerde de rit naar Villayojosa aan de kust. Dat betekende meer afdalen en klimmen en maakte het een ontspannen rit. Wel zorgden 2 wegversperringen onderweg voor wat spanning: zouden we er langs komen of niet? We hebben het er op gewaagd en het is gelukt. Maar dat was best spannend: door noodweer eerder dit jaar waren delen van de weg compleet weggespoeld. We zijn met de fiets in de ahdn voorzichtig langs de afgrond gelopen. Als we er niet langs waren gekomen, dan hadden we een grote omweg en veel extra hoogtemeters moeten maken.

Rondrit Muro d'Alcoi - Xativa met de Col Azafor/Coll de la Safor

Vandaag zijn we met zijn drieën gestart. Na het vertrek uit het hotel moesten we eerst een paar kilometer over de vluchtstrook van de snelweg fietsen. Dat rijdt niet echt prettig, maar er is geen andere route om van Muro naar Albaida te komen. En het mag hier dus wel. Tot Xativa was de route vandaag sowieso vrij druk en landschappelijk minder aantrekkelijk met veel bedrijfsterreinen langs de weg. In Xativa hebben we bij de dames van de bakkerij een lokale specialiteit uitgezocht voor bij de koffie op het terras van de buurman. Na Xativa werd het landschap fraaier en de wegen rustiger. Kort na de pauze splitsten de routes. Linda en Rik zijn volgens de kortere (80 km) route terug gefietst en ik heb solo de grote ronde (116 km) uitgereden. Aan het eind van de lange route vormt de laatste klim (Col Azafor) volgens de routebeschrijving een "mooie uitdaging". Ik wist niet wat ik daarvan kon verwachten, maar wilde het graag proberen. Col Azafor bleek een smalle verlaten weg dwars door een ongerept natuurgebied te zijn. De klim vanuit Villalonga is extreem steil (categorie Keutenberg maar dan een stuk langer) en het wegdek is deels erg slecht (kapot asfalt, kleine stukjes gravel). Ik heb genoten (en afgezien), maar het is op het randje van wat nog met de racefiets te doen is. Een mountainbike of gravelbike zou eigenlijk beter op zijn plaats zijn. Het asfalt aan de andere kant van de col (naar l'Orxa) is een stuk beter, maar het blijft in de afdaling oppassen met los grind in de bochten en er is geen vangrails. Voorzichtig dus. Pech moet je hier niet hebben: ik was er vrijwel alleen onderweg. Gedurende 15 km ben ik alleen een motorrijder (zie de foto hierboven) tegen gekomen, verder niemand.

Rondrit Pego

Vandaag hebben we gezelschap gekregen van Rik die een paar dagen mee fietst. Omdat Rik midden in de nacht was aangekomen zijn we pas later aan het begin van de middag gaan fietsen. Toch hebben we nog een mooie rit gemaakt. Vanuit Muro, dat op zo'n 500 meter hoogte ligt, zijn we eerst nog een kleine 200 meter geklommen om vervolgens door een lieflijk groen dal 30 km lang af te dalen tot Pego dat op zeeniveau ligt. Vervolgens mochten we alles wat we zijn afgedaald weer omhoog naar La Vall d'Ebo. Maar dat was een hele mooi geleidelijke klim met haarspeldbochten en een schitterend uitzicht op de kust.

Etappe Castalla - Muro d'Alcoy

Vandaag stond de eerste verbindingsetappe op het programma. Langs een mooie slingerroute zijn we van Castalla naar Muro d'Alcoy gefietst. Onderweg hebben we geluncht in de kantine van het multi-sportcomplex van Alcoi. Op deze zondagmiddag was het daar een levendige boel. Het was een komen en gaan van groepen die volgens een strak schema plaats namen aan gedekte tafels voor de zondagmiddag maaltijd met de hele familie. Wij mochten aan de bar een broodje eten en keken onze ogen uit. De tweede pauze was ook genieten, maar dan met een (alcoholvrij biertje) in de zon op een terrasje in Bocairent.

Dwars door de Siërra d'Aitana - Rondrit Castalla

De laatste week van maart fiets ik met Linda door het achterland van de Costa Blanca: de Siërra d'Aitana. We hebben een fiets-arrangement (nr. 5) geboekt bij Petro Ballemans van Casa Cameleon. De reis is verdeeld over 3 verschillende standplaatsen van waaruit we rondritten rijden. Op de transfer-dagen wordt de bagage vervoerd en fietsen we van standplaats naar standplaats. Gisteren zijn we aangekomen in Spanje. Petro heeft ons op het vliegveld van Alicante opgehaald. We overnachten de eerste 2 nachten in Petro's guesthouse bij Castalla. Vanochtend hebben we de huurfietsen uitgezocht en zijn we op pad gegaan voor de eerste rondrit. Een mooie rit van 100 km met twee colletjes (Puerto de Onil en Port del Moro) over rustige wegen door een afwisselend landschap.

Bentheimer Waldtocht

De Losserse Wielerclub organiseert jaarlijkse deze veldtoertocht over onverharde wegen en paden in de grensstreek rond Losser, Gildehaus, Gronau en Bad Bentheim. De rit is naar keuze 48 of 60 km lang. Gepauzeerd wordt op het binnenterrein van Burg Bentheim. De tocht geldt als een ideale voorbereiding op het wegseizoen (quote LWC).

 Losser is vlakbij de woonplaats van mijn moeder, een mooie gelegenheid dus om familiebezoek te combineren met een ochtend fietsen. Op de foto's van voorgaande edities, zag ik dat de rit nogal eens op een grote baggerpartij uit kan lopen. Omdat het de laatste tijd weer flink nat was, heb ik de brede allroad-banden van de Gravel Grinder gewisseld voor een stel smalle crossbanden met grote noppen. Deze noppenbandjes geven in modderige condities veel meer grip. Achteraf was dit echter niet nodig geweest: de route was dit jaar helemaal niet modderig. Ook met de Allroad banden had ik hier prima (misschien zelfs beter) uit de voeten gekund. Vooral op de singletrack passages rond Bentheim waren bredere banden toch prettig geweest. Het risico op lekstoten is met de smalle crossbanden redelijk groot. Daarom moest ik wat voorzichtiger over dikke boomwortels en grote keien rijden. Dat ging prima, tot het laatste stuk vlak voor Losser: 2 km voor de finish heb ik alsnog lek gereden.

 De Bentheimer Waldtocht bleek een leuke afwisselende veldtocht. Bijzonder fraai is de entourage van de start- (je rijdt dwars door de oude steenfabriek) en de pauzelocatie (Burg Bentheim). Het Twentse landschap is ook afwisselend. Er zitten een paar pittige klimmetjes in de route, maar het grootste deel van de route is vrij vlak. Het aantal hoogtemeters dat ik (op de 60 km route met de extra lus rond Bentheim) heb geklokt is aanzienlijk minder dan de organisatie aan geeft. De organisatie was top: vriendelijke mensen, de route is prima bewegwijzerd, verkeersregelaars op cruciale punten, rijkelijk verzorgd met drankjes, snacks (zoete verrassing: Bienenstich Kuchen!) en soep voor- tijdens, en na de rit. Er waren een kleine duizend aanmeldingen voor de tocht, maar ik heb het niet als druk ervaren.

Fotoalbum: Google Foto's - Bentheimer Waldtocht (7)

MTB Algarve

Fietsweek  met Alex en Paul. Fietsen gehuurd bij Abilio Bikes in Tavira.

Meer foto's in het Google+ Album

Lanzarote met de racefiets

Op zoek naar een "redelijk zonzekere" bestemming voor een week fietsen in december heb ik (weer) voor Lanzarote gekozen. Omdat ik alleen op stap ging maar niet alleen wilde fietsen, zocht ik een groepsreis. Het aanbod aan dit soort fietssportreizen in december is niet zo groot (zolang het tenminste niet al te kostbaar cq te ver weg mag zijn). De meeste aanbieders van fietssportvakanties in het Middellandse zeegebied en de Canarische eilanden bieden in deze maand uitsluitend individuele arrangementen aan. Uiteindelijk ben ik bij uitgekomen bij Huerzeler Bicycle Holidays. Max Huerzeler biedt  van begin oktober tot eind maart dagelijks "guided tours" voor racefietsers op Lanzarote aan.

In december 2011 heb ik met met Alex al op Lanzarote gefietst. Die vakantie hadden we toen zelf georganiseerd. We hadden een appartement geboekt, een auto geregeld en 2 mountainbikes gehuurd. Dat beviel uitstekend: Lanzarote heeft in het binnenland een indrukwekkend netwerk van onverharde wegen en paden. Met de MTB kan je er eindeloos rondzwerven zonder veel ander verkeer tegen te komen. Mijn zorg was dat dit met de racefiets  anders zou zijn: dan ben je immers meer aangewezen op de verharde wegen die je met het doorgaande autoverkeer moet delen. Die zorg bleek echter volledig onterecht: even afgezien van de snelweg om de hoofdstad Arrecife heen zijn ook de geasfalteerde wegen op Lanzarote prima te fietsen: goed asfalt, weinig autoverkeer en de lokale weggebruikers houden keurig rekening met fietsers op de weg.

Het landschap van Lanzarote is glooiend, in het noorden en zuiden deels bergachtig. Het hoogste punt is rond de 800 meter, met de racefiets kom je tot zo'n 600 meter hoog. De stijgingen zijn in het algermeen niet echt steil. Tijdens een rit over het eiland van 80 to 100 km maak je meestal tussen de 1000 en 1400 hoogtemeters. Het niveau van de groepsritten op Lanzarote is volgens de classificatie van Huerzeler "hobby": dat wil zeggen dat het gemiddeld tempo tussen de 22 en 24 kmh ligt. Dat was lekker ontspannen. Hetzelfde gold voor de medefietsers: een groep van 10 tot 12 gezellige Zwitserse en Duitse racefietsers. Tourguide Ulmar is een afgetrainde triatleet, maar een relaxte groepsleider, prima sfeer in de groep. Van zondag tot en met donderdag heb ik de ritten van Ulmar meegereden. Op donderdag kwam 's ochtends een deelnemer ongelukkig ten val. Ik heb haar in een taxibusje naar de EHBO-post in het ziekenhuid begeleid en die dag verder niet meer gefietst. Voor vrijdag was erg veel wind voorspeld en daarom werden de groepsritten afgelast. Ik heb toen met een aantal beter getrainde deelnemers op eigen houtje nog een  rit naar het El Golfo en het Nationaal Park Timanfaya gereden.

Meer fotos van de fietsweek op Lanzarote in het Google+ Album

Waypoint Atb Marathon

De WAGM was de perfecte vuurdoop voor de nieuwe gravelbike: een toerrit van 130 km over onverharde paden en MTB-singletracks in de omgeving van Rijssen, Markelo, Holten,  Nijverdal en Hellendoorn. Vorige jaar heb ik de WAGM met gereden met een mountainbike met brede banden en een geveerde voorvork. De gravelbike rijdt met zijn grote wielen en smalle banden iets sneller op rechte stukken, vraagt net wat meer stuurmanskunst in technische passages en is zonder vering wat minder comfortabel als het erg hobbelig wordt, maar geeft hierbij veel rijplezier. Per saldo maakt het voor de prestatie allemaal niets uit: de gemiddelde snelheid was vandaag exact gelijk aan die van vorig jaar ;-)

Foto door sportfotograaf WAGM

Andalusie: Trappers Tapas

Mallorca 2016 - Fietsen met Fred Rompelberg

Hij is er nog fit genoeg voor, maar Fred Rompelberg fietst tegenwoordig zelf niet meer mee met de deelnemers van zijn fietsreizen. Hij wil nog wel graag met ze op de foto en komt daarvoor speciaal een dag over uit Holland. Mallorca is in het voorjaar helemaal ingesteld op de sportieve fietser. Samen met Guus en Linda heb ik genoten van een ontspannen week fietsen over het eiland. Foto's staan in dit Google Foto's Album, een overzicht van onze ritten op deze Strava-Heatmap.

Nooit meer slapen: de eerste dag op Mallorca

Gisteravond ben ik nog met Janine naar de late film in de bioscoop van Woerden geweest. Een paar uur later zit ik nu op Mallorca. 

De titel van de film  "Beyond sleep" kon niet toepasselijker zijn. Na de film ben ik met de laatste trein vanuit Woerden naar Schiphol vertrokken. Om daar om 02:00 uur in te checken voor de vroege vlucht naar Palma de Mallorca. Koffie met Linda en Guus om een uur of vier in de terminal. Boarding begon om 05.00 uur. met de zomertijd was dat een heel korte, slapeloze nacht! We kamen ruim op tijd voor het ontbijt aan in het hotel. Na het ontbijt hebben we de spullen naar de kamers gebracht, de fietsen opgehaald en 's middags toch maar even een stukje gefietst. Heel ontspannen en rustig aan. Dat wel ;-)

(Mooie film trouwens, vrij naar "Nooit meer slapen" van WF Hermans).

Lola Fit: bikefitting en personal coaching

Spannend! Ik ga het fietsen wat (nog?) planmatiger aanpakken. Gisteren en vandaag heb ik de intake gedaan voor het Lola-Fit programma. Remco Kuylenberg van Bike Physics heeft me donderdag uitvoerig ingemeten en met een zogenaamde "dynamische bike fitting" volgens het RETUL systeem mijn fiets (en fietsschoenen) mijn fiets nauwkeurig afgesteld op een biomechanisch en ergonomisch optimale positie. Vervolgens heb ik vanochtend met Jacques Helderop van Satori Coaching&Training doelstellingen, ambities en beschikbare tijd voor de training besproken. Jacques gaat op basis hiervan een trainingsschema voor me uitwerken. Ik ben heel benieuwd hoe dit gaat uitwerken!

Simon Willis (oude bekende van het zeekajakken maar tegenwoordig meer triatleet dan kajakker) heeft een uitgebreid artikel over de RETUL bike-fitting geschreven.

Algarve - de tracks van januari en november 2015

Deze kaart geeft alle routes weer die ik met Alex in januari en november in de Algarve heb gefietst. Het zijn routes over verharde wegen die (redelijk) goed met de racefiets te doen zijn. Gedeeltelijk zijn het variaties op, en/of combinaties van, de routes die Primavera-reizen voor dit gebied heeft uitgestippeld. Onze etappes variëren in lengte van zo'n 50 tot ruim 100 km. De geklommen hoogtemeters lopen van 500 tot bijna 2000 meter per dag. De routes uit januari zijn rood weergegeven. De routes uit november zijn blauw. Waar de routes elkaar overlappen is de lijn wat dikker en iets minder helder blauw van kleur. Door de lijnen op de kaart aan te klikken komen de afzonderlijke dagetappes in beeld. Dat werkt het makkelijkste als de kaart in groot beeld wordt weergegeven (klik hiervoor op het icoon in de rechter bovenhoek).

Algarve revisited

Voor de tweede keer dit jaar ben ik naar de Algarve geweest. Ik wilde deze maand nog een week in de zon fietsen. Het moest niet niet te ver weg zijn, een beetje betaalbaar en vooral niet te veel geregel. Het bleek best lastig een fietsreis te vinden in november. Voor de meeste aanbieders stopt in oktober het seizoen in het Middenlandse zeegebied. De meeste georganiseerde trips voor racefietsers starten pas weer in januari. Daarbuiten valt wel wat te regelen, maar dat wordt dan "special-order". En dat hoefde nu ook weer niet. Primavera-reizen heeft het hele jaar door wielersportvakanties in de Algarve in het pakket. In januari is de Algarve met Primavera prima bevallen. Alex had ook tijd en zin mee te komen. De beslissing om weer samen naar Monte Gordo te vliegen was snel genomen en de reis zo geboekt.

In januari heb ik per dag verslag gedaan van onze fietstochten. In november hebben we ongeveer dezelfde routes gefietst. Soms net iets anders: omdat we inmiddels het gebied een beetje kennen, omdat ik deze keer mijn eigen GPS met een gedetailleerdere kaart bij me had, of gewoon omdat we voor de afwisseling bedacht hadden een route andersom te fietsen. Voor meer foto's en een uitgebreidere beschrijving van het gebied zie de berichten over de Algarve in januari.
Het weer was vergelijkbaar. In januari hebben we nog een paar regendruppels gehad. In november was het iedere dag droog en zonnig.  De dagen waren met 10 uur zonlicht ook ongeveer even lang: zon op rond 7.15, zon onder om circa 17.15 uur (een half uur verschoven ten opzichte van januari). Zelfs de temperatuur overdag was bijna hetzelfde: overdag tussen de 10 en 17 graden. Wel hadden we iets meer wind. Daardoor voelde het iets frisser bij de pauzes langs de weg.
Het verblijf was deze keer in Hotel Vasco da Gama.  Hotel Alcazar was iets moderner (want net gerenoveerd), maar ook in Vasco da Gama was het allemaal netjes geregeld (en ook in dit hotel wordt nu kamer voor kamer gerenoveerd).

Fietsen in de omgeving van Monte Gordo blijft genieten. In de heuvels ligt een fijnmazig net van aantrekkelijke wegen met vrijwel geen verkeer. Het wegdek is niet overal even glad, maar met wat opletten gaat het zelfs  met de smalle bandjes van de racefiets prima. We hebben op een totaal van 2000 km 1 keer lek gereden. Daar kan je dus niets van zeggen. Ondertussen kennen we wel iedere weg in een omtrek van 70 km rond Monte Gordo. Over een paar jaar komen we er graag nog eens terug. Volgende keer toch maar weer iets nieuws! (Hoewel, misschien eerder: ik wil ook graag een keer met de mountainbike naar Monte Gordo: onverhard is er ook heel veel te fietsen).