Oetztaler Radmarathon 2015 - Kramp...

Het was een prachtige dag. In de geschiedenis van de Oetztaler Radmarathon heeft de race niet eerder op zo'n mooie zonnige dag plaats gevonden. Toch heb ik de finish van de Oetztaler gisteren niet gehaald. Ik kreeg zo veel last van kramp in de bovenbeenspieren (quadriceps), dat ik na 159 km besloot niet verder door te fietsen. Tot de finish was het "maar" 80 km verder, alleen  zit daarin nog wel de slotklim (van 30 km en 2000 hoogtemeter) naar het Timmelsjoch. Dat zag ik met de benen van gisteren niet zitten.  

Het eerste stuk van de Radmarathon liep prima. Na de beklimming van de Kühtai- en de Brenner-pas en met 121 km in de benen, lag ik perfect op schema. In de laatste meters van de klim  naar de Brenner werd ik verrast door een heftige krampscheut in het linker (boven)been. Ik dacht (hoopte) dat het over zou gaan, en ben rustig doorgefietst tot de verzorgingspost op de Brenner (dat was niet ver meer - nog geen kilometer). Bij de verzorgingspost ben ik van de fiets gestapt om de benen even te strekken en wat te eten en te drinken. In de afdeling na de Brenner was de kramp verdwenen. Helaas kwamen de krampscheuten bij de klimming van de Jaufenpas in heftiger vorm terug. Nu zowel links als rechts. De kramp was zo heftig dat de benen "in het slot schoten" - de knie vast zat. Ik ben afgestapt en voorzichtig een stukje naast de fiets gaan lopen (dat doe ik nooit!) om de benen te ontspannen. Dat herhaalde zich 3 tot 4 keer tijdens de klim naar de Jaufenpas (15 km, 1130 hm). De kracht en het tempo waren er helemaal uit. Hoewel ik op dat moment nog nog (net) binnen de tijdslimiet reed, zag ik op zo'n manier door"fietsen" niet meer zitten. 

Op de verzorgingsplaats boven aan de Jaufenpas stonden bezembussen klaar om fietsen en fietsers in te zamelen. Ik heb de fiets afgegeven. Met enkele tientallen lotgenoten heb ik op het bankje gewacht tot een taxibus me terug zou brengen naar  het startpunt. Dat werd een lange reis. Onder aan de pas moesten we namelijk meer dan 2 uur wachten op een grotere bus richting Sölden. Het was lekker weer en op een terras in de schaduw en met een leuke groep medefietsers werd het nog een gezellige middag ook. Natuurlijk had ik de rit liever helemaal uit gefietst. Maar dat zat er gisteren dus (weer) niet in. Helaas. 

(nog) fris aan de start om 6 uur 's ochtends (foto's van de start: Janine)

De uitvallers wachten op de bezemwagen op de Jaufenpas

Busjes rijden af en aan om fietsen en fietsers op te halen



zo ziet de bezembus er van binnen uit...

toch nog een mooie rit: van Sölden over Kühtai, Innsbruck, Brenner tot aan de Jaufenpas: 159 km, 3100 hm.

Venter Tal en Rofenhöfe

Terwijl in Sölden steeds meer fietsers binnen druppelen voor de Ötztaler Radmarathon zijn Janine en ik vandaag het dal van Vent in gefietst tot aan de Rofenhöfe. Het is lekker even weg te zijn van de drukte in Sölden. Het is leuk om al die sportieve fietsers door het dorp heen en weer te zien lopen, maar ik word er ook een beetje zenuwachtig van. Het zijn allemaal van die extreem afgetrainde types met professionele racefietsen, die aan de Radmarathon meedoen. Bovendien rijden de organisatie, de "Rennleitung" en allemaal materiaalwagens af en aan door Sölden. "Wat doe ik daar tussen? Is het niet te hoog gegrepen?" Het zal best meevallen, maar het is toch een beetje intimiderend.

Bovendien is het veel te mooi weer om in het dorp te blijven hangen. Het dal van Venter Ache is één van de mooiste plekken in het Ötztal. Fietstechnisch is het ongeveer net zo veel klimmen als gisteren (Hoogste punt 2030 m). Maar omdat de klim veel geleidelijker verloopt is het een stuk ontspannender fietsen. Vent  ligt aan het eind van het dal en is een populair startpunt voor wandelroutes de bergen in. Er is niet veel gemotoriseerd verkeer het dal in, dus dat is rustig fietsen.

Vorig jaar zijn we ook op de zaterdag voor de Radmarathon het dal van vent ingefietst. Toen regende het echter en waren we er bijna alleen. Met het mooie weer van vandaag waren er veel wandelaars en  racefietsers onderweg. De meeste racefietsers fietsten echter niet verder dan Vent. Wij zijn nog een stukjr doorgefietst. Tot aan de Rofenhöfe is de weg nog verhard. Daarna kan je alleen op de Mountainbike verder. Voor ons was het genoeg. Na een lunch bij Berggasthof Rofenhof en een blik op de hangbrug van Vent zijn we weer afgedaald naar Sölden. Ik was mooi op tijd terug om me rustig klaar te maken voor de grote rit morgen. Vroeg naar bed en morgen vroeg (5.00 uur) opstaan om op tijd aan de start te staan.  

Hochsölden

Dit weekend ben ik in het Ötztal voor de Ötztaler Radmarathon. In de aanloop naar de grote rit op zondag vier ik met Janine een paar dagen vakantie. Na het ophalen van het startbewijs en een lekkere lunch op het balkon van ons appartement zijn we vanmiddag naar Hochsölden gefietst. Hochsölden is vooral een wintersportdorp. Het dorp is in deze periode nagenoeg geheel uitgestorven. De hotels, restaurants en winkels (verder is er niets) in Hochsölden zijn in de zomer gesloten. Alleen de Almhütte Sonnblick is geopend. Sonnblick is een heerlijke plek om lekker lui op het terras te liggen. En met zo'n uitzicht is dan zelfs de Tiroler hoempapa-muziek van de bar te genieten ;-)

Om in Hochsölden te komen moet je vanuit Sölden eerst wel een stukje omhoog fietsen. Het is niet ver, maar de weg omhoog is wel steil met een gemiddeld stijgingspercentage van ruim 11%. Dat is zo steil dat zelfs op het lichtste verzet mijn hartslag nog snel omhoog schoot. 

Voordeel van het feit dat Hochsölden zomer's geen populaire toeristische attractie is, is dat de weg er naar toe lekker rustig is. 

Totale afstand: 20 km, 760 hm geklommen (van 1330 tot 2090 meter). 

3e Fietsdag: van Soyen naar Braunau

Vandaag hebben we de Innradweg verder gevolgd. In totaal weer bijna 100 km. We zijn geland in Braunau am Inn. Tot onze verrassing ligt Braunau in Oostenrijk.  We hadden ons helemaal niet gerealiseerd dat de Inn de laatste 60 km tot Passau de grens vormt tussen Bayern en Oostenrijk.

De camping in Braunau bleek gesloten. We kamperen nu iets buiten Braunau achter een Gasthof. De eigenaar heeft een paar plekken voor tentjes gereserveerd.  Als je in de Gasthof eet, mag je er naast kamperen.  Een prima deal. Het betekent wel dat we vandaag dus 2 keer "Deftige Hausmannskost" hebben gegeten. Heftig!

De privé-camping in Ranshofen (gehucht bij Braunau-Oostenrijk). We konden gebruik maken van de badkamer in de woning van de oude eigenaar van de Gasthof. En er was zelfs tuinmeubilair! We deelden de kampeerplek met nog een stel fietsers. Ook Nederlanders - wat anders ;-). 

Morgen volgen we eerst de Inn tot Passau. Daarna willen we verder langs de Donau richting Regensburg.

Oetztaler Radmarathon 2014

Ötztaler Radmarathon 2014